Katrin Baumann

Hoe ik ben begonnen met haken

Ik was 34 toen ik voor het eerst bewust een haaknaald oppakte. In een lade vond ik een kleine naald die lange tijd ongebruikt tussen knopen, restjes garen en oude linten had gelegen. Daarbij lag een bol katoengaren in een warme crèmekleur. Eigenlijk wilde ik alleen proberen of ik me de paar handelingen nog kon herinneren die ik vroeger ooit had gezien.

Het antwoord was duidelijk: nee. Mijn eerste lossenketting werd met elke steek strakker. De naald kwam bijna niet meer door de lussen en toen ik probeerde er een rechte rij van te maken, boog het werk als een halve maan. Toch wilde ik niet stoppen. Er zat iets rustgevends in die stille herhaling. Garen omslaan, doorhalen, even controleren en opnieuw beginnen.

Mijn eerste voltooide project was een onderzetter. Hij was niet rond, niet helemaal plat en op één plek duidelijk strakker dan op de rest. Maar hij was af. Ik had van een draad iets gemaakt dat er daarvoor niet was. Dat gevoel heeft me nooit meer losgelaten.

Van mijn eerste onderzetter tot mijn favoriete ritueel

In de maanden daarna werd haken een vast onderdeel van mijn dagelijks leven. Ik begon met kleine projecten, omdat ze overzichtelijk waren: onderzetters, eenvoudige mandjes, smalle banden en uiteindelijk mijn eerste granny square. Elke nieuwe steek voelde eerst vreemd. Na een paar rijen veranderde nadenken in ritme.

Wat ik vooral mooi vond, was dat fouten bij haken niet het einde betekenen. Je kunt een rij uithalen. Een kleurwissel kun je opnieuw doen. Een onregelmatige rand wordt bij de tweede poging rustiger. Dat veranderde mijn kijk op leren. Vooruitgang hoeft niet snel te gaan; ze mag zichtbaar, langzaam en soms een beetje scheef zijn.

Mijn eerste granny square was het moment waarop ik echt begreep hoeveel je met een eenvoudig patroon kunt maken. Vier hoeken, terugkerende stokjesgroepen en een paar kleuren garen waren genoeg voor eindeloos veel combinaties. Later werden losse vierkantjes kleine tassen, kussenhoezen en cadeaus voor mensen die belangrijk voor me zijn.

Waarom ik voor Ruzvo schrijf

Toen ik zelf begon, miste ik vaak niet de informatie, maar de rust tussen de stappen. Sommige patronen legden te veel tegelijk uit. Andere gingen uit van termen die ik nog niet kende. Ik wilde beschrijvingen lezen die lieten zien waar de naald in moest, hoe ik een hoek herkende en wat ik kon doen als mijn haakwerk ging golven.

Daarom schrijf ik nu voor Ruzvo. Mijn patronen moeten je niet imponeren, maar begeleiden. Ik leg liever één stap extra uit, noem concrete aantallen steken en beschrijf ook de kleine momenten waarop beginners vaak twijfelen.

Voor mij betekent goed uitleggen dat je na het lezen zelfstandig verder kunt. Een project moet er niet alleen mooi uitzien op de foto. Je moet het met normaal garen, een passende naald en wat geduld echt kunnen namaken.

Wat je in mijn patronen vindt

Zo werk ik aan een patroon

Elk project begint bij mij met garen, een naald en een klein notitieboek. Ik haak het patroon volledig, noteer elke toer en controleer de afmetingen. Daarna maak ik lastige delen een tweede keer: het begin, een meerdering, een hoek of de overgang naar een nieuwe kleur.

Tijdens het schrijven stel ik me voor dat we samen aan tafel zitten. Ik wil je kunnen vertellen wat je nu moet zien en waaraan je merkt dat alles klopt. Als een aantal steken belangrijk is, hoort het in het patroon. Als de maat afhangt van jouw manier van haken, zeg ik dat ook.

• Duidelijk: nieuwe begrippen worden uitgelegd waar je ze nodig hebt.
• Na te maken: afmetingen, materialen en aantallen steken blijven concreet.
• Eerlijk: garenverbruik en afmetingen kunnen per persoon verschillen.
• Ontspannen: haken mag een rustige weg zijn, geen wedstrijd.

Wat haken vandaag voor mij betekent

Zes jaar na mijn eerste veel te strakke lossenketting is haken voor mij nog steeds een van de eenvoudigste manieren om mijn hoofd rustiger te maken. Ik houd van het moment waarop uit de eerste onopvallende steken een vorm ontstaat. Ik houd van kleuren kiezen, het gewicht van een voltooid werkstuk en de kleine onregelmatigheden waaraan je ziet dat het met de hand is gemaakt.

Het meeste plezier haal ik eruit om dat gevoel door te geven. Misschien houd je nu je eerste naald vast. Misschien ben je al aan veel projecten begonnen en wil je er deze keer rustig één afmaken. Beide zijn een goed begin. Je hoeft niet perfect te starten. Je hoeft alleen maar je eerste lus te maken.